Actie en Rejaksie

Door Klaas-Jelle Koffeman op 26 augustus 2014

 Vorig jaar hadden we binnen de firma een paar dozen met stukken jakleer bemachtigd om te gaan testen. Deze werden onder een sleeplap gezet en getest op de UK-382. Helaas was daar geen record van bij gehouden en besloot ik om een stuk of 20 stroken zelf te gaan testen.

De eerste weken was het allemaal erg hoopgevend. Ondanks de zware grond waar we op visten, bleef het leer verrassend goed. Het leer voelde na een paar trekken erg glad aan. Ik vermoed dat dat de dierlijke vetten waren die nog in het leer zaten. Na verloop van een paar weken werd dat echter minder en zagen we de stroken steeds dunner worden.

Na 10 weken waren een paar stukken al gescheurd en waren er stukken weg. Vooral daar waar het leer de volgende laag overlapte sleet het toch vrij snel. Jammer, want het is natuurlijk wel een 100% natuurlijk product wat je gebruikt. Na 14 weken kunnen we stellen dat het leer zeker geen jaar meegaat en eigenlijk al vervangen moet worden. 

Dit in tegenstelling tot het gebruik van bijvoorbeeld fietsbanden. De fietsbanden zitten er inmiddels meer dan 30 weken onder en worden wel dunner maar geven een betere dekking en de andere rubberstroken die we gebruiken doen het gewoon erg goed. Geen idee of gelooid leer beter is dan ongelooid leer en of we ergens dikker leer te pakken kunnen krijgen. Inmiddels hebben we ook contact met waterbuffelboeren. Waterbuffelhuid schijnt behoorlijk dik te zijn, dus wie weet, het is en blijft een zoekplaatje. 

Je denkt dat je een oplossing hebt maar pas na maanden weet je pas zeker dat je op het goede spoor zit. Komende weken zullen we met het team kijken of we op een kleinschalige en simpele manier wat andere soorten leer kunnen testen, gelooid en ongelooid.

Dat “eventjes een oplossing of een alternatief vinden” krijgt wel een heel andere dimensie zo. Wel wordt er, binnen en buiten de sector, volop gebrainstormd over het onderwerp. Zo is vanuit de agrarische sector iemand gekomen met het idee om paardenstaarten te gebruiken. Paardenstaarten worden meestal als slachtafval afgevoerd, maar wie weet kunnen we er wat mee. De vraag of we daar zo makkelijk aan kunnen komen en of die voldoende voorradig zijn. Genoeg om de komende tijd uit te zoeken! 

terug